Huwelijk zonder beleefdheidsvormen

  • 0

De Mechelse Schepen Marc Hendrickx zag er een open doelkans in. Politiek althans. De vrouw van een koppel wiens huwelijk hij inzegenen moest, weigerde hem de hand te schudden, “omdat hij een man is”. Werkelijk, dacht hij? Tja, dan gaat het huwelijk gewoon niet door. De ergernis die dit – en andere – voorval(len) oproepen zit diep. Maar tegelijkertijd moet worden vastgesteld dat hij wellicht zijn boekje te buiten ging.

Marc Hendrickx

Huwen doet men in België voor de wet. Een (soms erg) korte plechtigheid voor de bevoegde Schepen van Burgerlijke Stand moet worden doorlopen, waarna men het Gemeentehuis als getrouwd koppel verlaat. Wil men er ook een religieus huwelijk aan koppelen, dan kan dat natuurlijk. Maar ongeacht wat zich in Kerk, Moskee of Tempel afspeelt, enkel het burgerlijke huwelijk brengt juridische gevolgen teweeg. Dit moet trouwens ook voor het religieuze plaatsvinden.  Nu ja, in het overgrote deel van de gevallen, is dit niet meer dan een formaliteit. Soms zelfs wat ludiek ingekleed. En dan zijn er de uitzonderingen die de regel bevestigen.

Geen toegeving

Begin deze week liep het grondig mis voor een koppel dat in Mechelen wenste te huwen. De vrouw weigerde om religieuze redenen de bevoegde Schepen de hand te schudden, waarop die besliste dat in dergelijke omstandigheden het huwelijk niet zou worden ingezegend. Punt. De man, Marc Hendrickx (Nieuw-Vlaamse Alliantie), verwees er zelf naar na op zijn Facebook-pagina: “Ik heb zonet geweigerd een huwelijk te voltrekken. De dame weigerde pertinent me de hand te schudden toen ik het koppel begroette, ze verwees hiervoor naar haar godsdienst en gewoonten. Ik heb gezegd dat godsdienstige redenen op een stadhuis niet kunnen ingeroepen worden en dat het deel van onze cultuur en gewoonten is om elkaar respectvol de hand te schudden, zeker bij een huwelijk. Hier geef ik niet op toe. Nooit!”

Het politieke statement dat hij maakte liet aan duidelijkheid niets te wensen over. De reacties waren dan ook erg uiteenlopend. Soms erg scherp. Maar misschien de meest pertinente vraag die geopperd werd is of Marc Hendrickx wel het recht had dit huwelijk te weigeren. Uiteraard is die man in eerste instantie een politicus, en in die hoedanigheid niet verlegen voor een nummertje op amper zes maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen. Maar wanneer hij als Schepen optreedt, bekleedt hij een uitvoerende functie waarvan de verplichtingen én beperkingen duidelijk omschreven zijn. Beide potentiële echtgenoten wonen in Mechelen, wat betekent dat ze niet op een andere plek mogen trouwen. De Schepen, of op zijn minst de gemeentelijke administratieve diensten, moeten een aantal dingen nagaan. Is aan alle huwelijksvoorwaarden voldaan? Is geen sprake van bigamie? En steeds belangrijker: is dit geen schijnhuwelijk, waaronder begrepen wordt een pro forma huwelijk dat enkel tot doel heeft bepaalde administratieve voordelen te creëren? Precies daar eindigt ook de appreciatie van de Schepen. Hoe subjectief de mening van een politicus ook mag zijn, treedt hij als Schepen op dan beweegt hij zich toch voornamelijk binnen een objectief verhaal.

“Hier in ons land...”

De situatie waar Schepen Marc Hendrickx mee geconfronteerd werd is geen singulier geval. Ook in hoofdstad Brussel deden zich de voorbije jaren enkele soortgelijke voorvallen voor. En ook hier weigerde de bevoegde Schepen Alain Courtois (MR, Franstalige Liberalen) resoluut het huwelijk te voltrekken. Zelf heeft hij het over acht incidenten in de periode 2012-2015. In telkens één geval ging het om een streng Joods en dito Protestants koppel, de overige keren betrof het Moslims. Enkele maanden geleden haalde Sofie Bracke (OpenVLD, Vlaamse liberalen), Schepen in Gent, het nieuws met vergelijkbare feiten. Alleen was het daar de bruidegom in spe die weigerde haar de hand te schudden. Naar eigen zeggen was “ze aan de grond genageld” toen de man haar duidelijk maakte wat het probleem was. Toch heeft ze de procedure afgehandeld. Na afloop van dat formele luik maakte ze van de gelegenheid gebruik de man zijn vet te geven. “Nadat ik de vrouw op het einde het trouwboekje gegeven heb, richt ik me tot haar man”, vertelde ze zelf achteraf. “Hier, in ons land, gaan we niet op die manier met elkaar om. Hier zijn man en vrouw gelijk.” Naar verluidt zou de bruidegom noch een stevige bolwassing van zijn eigen vader gekregen hebben, de man was allerminst opgezet met de situatie.

Sofie Bracke

Welke conclusies kan men hieruit trekken? Het zijn voorvallen die op zich de schaarse uitzondering zijn, maar telkens toch de gemoederen sterk beroeren. Ergens zijn ze de kristallisatie van een onderliggende maatschappelijke malaise. De vaststelling dat diversiteit in de praktijk toch niet zo vlotjes verloopt als velen hopen. Misschien is het maar verstandiger de verkiezingen af te wachten om de nodige sereniteit aan de dag te leggen. De verkiezingsmodus waarin het politiek wereldje zich vandaag bevindt creëert vooral een sfeer waarin de zaken snel op de spits worden gedreven. 

Buro: MV
  • 0
Top