AfriForum se uitvoerende hoof, Kallie Kriel, het dit opnuut duidelik gemaak dat daar geen volksmoord teen wit boere in Suid-Afrika plaasvind nie.

Dit kom terwyl Amerika se president, Donald Trump, die bewerings van ’n “white genocide” steeds as ’n feit verkondig en dit gebruik om sy beleid te regverdig.

Kriel het op eNCA se aktuele sakeprogram People’s Court duidelik gemaak dat dit nie die geval is nie. “Ons sê daar is ’n aanval op hulle, nooit volksmoord nie,” het Kriel gesê.

Hy het herhaal dat AfriForum se fokus val op die hoë vlak van plaasaanvalle en die brutale geweld wat daarmee gepaardgaan, asook sterk teenstand teen grondonteiening sonder vergoeding. Die organisasie beywer hom daarvoor dat plaasmoorde as prioriteitsmisdaad verklaar word en vir beter beskerming van landelike gemeenskappe.

eNCA het die stelling as Kriel se “eerste sodanige erkenning” beskryf. AfriForum sê egter dit is al jare lank hulle standpunt dat daar geen volksmoord in Suid-Afrika is nie. AfriForum het herhaaldelik gesê hulle het nooit die term white genocide gebruik nie en het selfs verskeie mediahuise suksesvol by die Persombudsman gedagvaar vir vals aantygings. Verskeie nuusuitgawes, waaronder uitgawes van News24, moes al amptelik verskoning vra vir bewerings dat AfriForum die “genocide”-narratief bevorder.

AfriForum CEO Kallie Kriel has, for the first time, acknowledged that there is no genocide of white farmers in South Africa. AfriForum and Solidarity have been in the United States in recent months, spreading messages of land grabs and genocide. https://t.co/NpYWdqT48e pic.twitter.com/gZha61FLLB

— eNCA (@eNCA) March 25, 2026

AfriForum se kritici wys egter daarop dat die organisasie wel in die verlede die indruk van ’n volksmoord in Suid-Afrika help skep het. Rondom die 2010-Wêreldsokkerbeker is veldtogte gevoer met verwysings na “Fifa 2010 Genocide”, waarin plaasmoorde en selfs MIV/Vigs aan ’n vermeende volksmoord gekoppel is. Solidariteit, wat deel is van die AfriForum-kamp, het in hierdie inisiatiewe saamgewerk.

Intussen hou president Trump vol met sy bewerings in die openbaar. Hy het selfs video’s en beelde daarvan gewys om sy standpunt te staaf, waarvan sommige later as afkomstig uit die Demokratiese Republiek die Kongo geïdentifiseer is.

Suid-Afrikaanse amptenare en onafhanklike waarnemers verwerp Trump se bewerings. Verskeie bronne het al daarop gewys dat plaasmoorde ’n klein breukdeel van die land se totale moorde uitmaak. Suid-Afrika het jaarliks tussen 19 000 en 27 000 moorde, met plaasmoorde in die tientalle. In een onlangse kwartaal was vyf uit ses moorde op plase moorde op swart slagoffers. Die geweld is dus deel van die breër misdaadkrisis wat gedryf word deur roof, armoede en swak polisiëring, nie ’n staatsbeplande uitwissing van ’n rassegroep nie.

Volgens die Verenigde Nasies se Genocide Convention vereis “genocide” ’n spesifieke bedoeling om ’n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep in geheel of gedeeltelik te vernietig. Feitetoetsers van die BBC, CNN, PBS en ander het herhaaldelik bevind dat plaasaanvalle, hoe tragies en wreed ook al, nie aan hierdie definisie voldoen nie. Dit is nie sistematiese volksmoord nie, maar simptomaties van Suid-Afrika se hoë misdaadvlakke.

Plaasaanvalle bly egter ’n ernstige werklikheid. AfriForum en boere-unies soos TLU SA rapporteer honderde aanvalle per jaar, dikwels met uiterste brutaliteit: marteling, verkragting, brandstigting en moord.

Kriel het in die eNCA-onderhoud herhaal dat AfriForum lojaal is aan Suid-Afrika en nie wil hê die land moet in ’n soortgelyke ramp as Zimbabwe beland nie.

Kriel se jongste stelling kom te midde van voortgesette polarisasie oor die saak. Terwyl AfriForum volhou dat hulle nooit “genocide” beweer het nie, maar bloot aandag vra vir ’n prioriteitsmisdaad, bly Trump en sekere groepe in Suid-Afrika se retoriek hier en in internasionale kringe die narratief van volksmoord dryf.

Intussen eis boerefamilies en veiligheidsdeskundiges daadwerklike aksie: beter polisiëring, hoër skuldigbevindings en dat politieke leiers haatspraak soos “Kill the Boer” veroordeel.

Die kwessie bly ’n mikrokosmos van Suid-Afrika se diepgaande uitdagings: hoë misdaad, rassespanninge, grondhervorming en die stryd om ’n verenigde nasie te bou in ’n land met ’n pynlike geskiedenis. Plaasmoorde is werklik en tragies, maar die etiket van “volksmoord” word deur feitetoetsers en selfs plaaslike aktiviste soos AfriForum verwerp, terwyl dit steeds uit Washington aanhou weerklink.