Hou je stil
Marjolein Visser
Roman
Amsterdam / Antwerpen: De Geus
2025
252 blz.

Beklemmende en inzicht biedende roman over jonge vluchteling uit Mexico die in Nederland probeert te ontkomen aan een drugskartel en zich inzet om zijn nog in Mexico verblijvende zus Aurora te helpen ontsnappen.

• “Om te leven moet hij praten, om te overleven juist niet. Hou je stil is een meeslepende roman ‘over dichte grenzen en grenzeloze moed, over de kracht van taal en het troebele onderscheid tussen dader den slachtoffer.’ Alle personages in dit boek zijn verzonnen. De feiten niet.” (5)
• “Hij was als dwangarbeider vogelvrij. Want dwangarbeider ben je in de drugsscene. Tienduizenden jongeren in Nederland zitten erin vast, honderdduizenden in landen zoals Mexico.” (233)
• “Drugskartels handelen ook al heel lang niet meer alleen in drugs, maar ook in ons.” (237)
• De roman is gebaseerd op grondig onderzoek in Mexico, veel interviews met betrokkenen en deskundigen en gedegen literatuuronderzoek. Verantwoording (239–243): “Ik zag in azc’s en traumaklinieken hoe de asielproceduretijd in Nederland soms traumatischer kan zijn voor asielzoekers dan de vlucht zelf en hoe weinig kansen zij krijgen om hun verhaal te doen.” (240)

“Er is een land dat ik mijn pijn verliet,
er is een land dat ik met pijn bewoon.
Een derde land daartussen is er niet.
Mijn leven volgt een zonderling patroon.”

- Gerrit Komrij (7)

• Over de IND en afwijzing van de asielaanvraag. (10–11)
• Over rechtszaak na afwijzing door IND. (195–200)
• Over de worsteling met de tijd voorafgaande aan de vlucht. “Het is niet langer zo dat ik het verleden ophaal, het verleden haalt mij op. Het haalt me op en spuugt me uit.” (96)
• Conciërge Herman biedt veel steun bij stage in de universiteitsbibliotheek. “Ook Herman begint een probleem te vormen. Als we te veel samen zijn, beginnen mijn verhalen meer op de waarheid te lijken. Ik broed op een uitweg. Met moeite, met steeds meer moeite.” (103)
• “Een ding weet ik, net als elke vreemdeling, zeker: ik kom niet langer uit een land: ik kom uit een onderwereld. In mijn geval een onderwereld die de rest van de wereld bedient om zich te verdoven. Een onderwereld die door de boven wereld wordt opgestuwd en uitgespuugd. Een onderwereld die helpt om niet te voelen. Om enkel dankzij chemische middelen te genieten. Totdat je nog maar een paar seconden per dag je eigen zachtheid voelt, de zachtheid die nodig is voor het tintelen van je huid, voor stilvallen omdat je verbluft bent. En uiteindelijk totdat je over liefde, verwondering en verbinding praat als illusies.” (142–143)

Lees ook:

Leesimpressie: Tussen kogels en dromen door Malik Khero Jirdo

Leesimpressie: Gesprekken tussen vluchtelingen door Bertolt Brecht

Leesimpressie: De vlucht wordt duur betaald door Loes Gompes