Gewone Hollandse jongens
Mira Feticu
Amsterdam / Antwerpen: De Geus
2025
107 blz.
Verrassend, vrijmoedig en openhartig proza over liefde, verlangen en rouw.
- En bijna terloopse afrekening met schoonmoeder. (8)
- 1095 dagen na de dood van haar geliefde. (8)
Opmerkelijke passages
- “Ik houd van gewone Hollandse jongens. De jonge broer van mijn overleden man bijvoorbeeld, ja, jij.” (7)
- “Mijn lichaam schreeuwt, hunkert, mist, lijdt en wil. Mijn lichaam voelt en opent zich als een vleesetende bloem, mijn tepels weten wanneer je langs komt.” (10–11)
- Over Hollandse jongens. (25–28)
- “Hollandse jongens zijn meestal goed opgevoed, maar niet getraind om te genieten.” (28)
- “Je penis delen, Benjamin, niet de hele zoetheid voor jezelf houden, jongen, dit is mijn wijsheid en die is veel minder hard dan je harteloze woorden.” (34)
- “Het leven is kort, zou je mij een jaar willen geven van je eeuwigheid? Huid is het antwoord op alle dringende vragen, want zolang je je huid hebt ben je ergens, huid, vooral je nog strakke ongepigmenteerde huid, die ondeugende sproeten op je neus niet meegeteld. Je huid is eerlijk, je hoofd doet moeilijk.” (37)
- “Ik wil dood en heel erg leven. Als het kan allebei tegelijk.” (60)
- “Ik ben moe, Benj, mijn metaforen en vergelijkingen eten me op. Mijn werkelijkheid is een metafoor, mijn gebaren een vergelijking. Mijn bestaan een erratum. Maar ik ben er toch, maak een stap richting mij, wees mijn uitroepteken, mijn haakjes. Zijn er woorden voor ons in deze wereld? Nee, we ‘ongemakkelijken’ elkaar.” (77)
- “Als de dood er niet zou zijn, zou ik jullie, je broer en jou, niet in mijn leven gehad hebben. Ik moet dus de deur opendoen voor de dood. Het koude lichaam van je broer heeft mijn brein in een doorgewinterde aardappel veranderd. Een champignon in vacuüm.” (81)
