Wild van een woeste droom
Julia Schoch
Roman
Oorspronkelijke titel: Wild nach einem wilden Traum (2025)
Vertaald door Josephine Rijnaarts
Amsterdam / Antwerpen: Uitgeverij De Arbeiderspers
2025
190 blz.
Intieme, goed geschreven markante roman over een vrouw die ver van huis, in een kunstenaarskolonie in A., in het noordoosten van de Verenigde Staten op de Catalaan stuit, een man die zij per se wil hebben.
- Er verandert veel: de relatie met haar echtgenoot, haar zelfbeeld, haar werk.
- “De herinnering kan vuriger zijn dan de liefde zelf.”
- Over liefde, vrouwen, schrijven.
- Vertaling leest soepel.
Opmerkelijke passages
- “Ik ben een kind dat alles al weet hoewel het nog niets heeft meegemaakt. (27)
- Over de Catalaan: “Hij leek gefascineerd, op een geroutineerde manier.” (42)
- Schrijven: “Waarschijnlijk had hij de indruk dat wij tweeën, de literatuur en ik, hem buitensloten. Terwijl mijn zwijgen geen verzwijgen is. Het is allen zo dat ik iets niet meer op kan schrijven als ik het al heb verteld. In mijn binnenste gaat het te keer, er woedt een storm aan zinnen en woorden die ik tot rust wil brengen door ze in een bepaalde volgorde te zetten.” (43)
- “Schrijvers zijn wezens met uitgestelde empathie. (…) Ze hebben geen talent voor het heden. Ze zijn altijd ergens anders, tussen hier en daar. Maar nooit echt hier en nooit echt daar.” (76)
- Liefde: “Misschien ontstaat liefde (...) altijd alleen zo: plaatsvervangend voor iets van vroeger, iets ouders wat we zijn kwijtgeraakt en wat we terug willen. De liefde is niet meer dan een substituut voor een handvat, heb ik ergens gelezen.” (44)
- Titel (46; 165)
- “We bewonen ons verleden zoals je dromen bewoont. (...) Vergeten is noodzakelijk, zeg ik bij mezelf. Als we nooit iets vergaten zouden er geen verhalen zijn. Die zijn wat er overblijft. Als het uit het water stekende topje van een ijsberg dobberen ze rond, maar in werkelijkheid wordt hun koers wel degelijk bepaald, een heel stuk lager, in een diepte die zich aan ieders oog onttrekt.” (47)
- “We zijn elkaars vehikel, een vehikel door de tijd, zonder dat die ander het weet. We weten het zelf niet eens. Meestal weten we niet wat we voor elkaar betekenen.” (65)
- Een wereld zonder de overweldigende hoeveelheid foto’s en korte video”s: “Het ligt allemaal begraven in het donker van een andere tijd en wordt alleen nog verlicht door de incidentele flitsen van mijn herinneringen.” (115)
- Over het zuchten van vrouwen: “... een raadselachtige manier om je te uiten, een praten dat geen praten is, een uitdrukking van machteloosheid. Zuchten mannen ook? (...) Je zou zo graag iets veranderen en tegelijk wil je het niet. Je schikt je in het leven, maar niet zonder te klagen. Op die manier laat je de anderen weten dat je het allemaal voor hen doet. Zuchten is de brug die moeders met de rest van de mensheid verbindt.” (146–148)
- “De enige liefde waar de tijd geen vat op heeft is de liefde voor kinderen. Die slijt niet. Integendeel, die groeit door gewenning, terwijl je een geliefde door gewenning verlies.” (156)
- “Mijn man... Soms heb ik de indruk dat we elkaar uit de verte groeten, als schepen varen we door de nacht, sturen we signalen uit, knipperende lichtjes aan de hemel. Zo geven we elkaar te kennen dat we er zijn. (...) Ik wil geen sombere indruk maken, niet ontroostbaar zijn.” (162–165)
- “Schrijven is wat er ontstaat wanneer alles gezegd en gedaan is, je alles achter je hebt gelaten en niet meer weet.” (170)
- Over hoop en pijn. “Niet dat ik helemaal geen hoop koester. Maar het is een hoop zonder gezicht.” (175–176)
- Paul Ekman: zeven basisemoties, weerspiegeld door expressie op het gezicht: blijdschap, woede, afkeer, vrees, minachting, verdriet en verbazing. (176–177)
- “...er is geen liefde zonder zwijgen, zonder scheiding.” (189)
Lees ook:
Leesimpressie: Memoires van een kip door Ishaq Musa Al-Husseni
