Mijn kindertijd en andere verhalen
Giuseppe Tomasi Di Lampedusa
Voorwoord: Gioacchino Lanza Tomasi
Vertaald door: Yond Boeke en Patty Krone
Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep
2021
157 blz.
Mooi uitgegeven bundel. Drie verhalen worden vooraf gegaan door notities over de kindertijd van de auteur: “... hoe een achtenvijftigjarige man het geluk herovert”. (14)
- “Het verhaal is niet alleen een terugkeer naar het licht, naar de verloren identiteit, na een verblijf aan de zijlijn ten gevolge van persoonlijke en, waar het Sicilië betreft, collectieve omstandigheden, maar biedt ook een inkijkje in de werkplaats van de schrijver ten tijde van De tijgerkat.” (14)
Opmerkelijke passages
Mijn kindertijd (18–79)
- Blik op ongekende rijkdom. Opgroeien in verschillende huizen van moeilijk voorstelbaar formaat. Een huis met driehonderd grote en kleine kamers voor twaalf personen. (42; 45).
- Ook “(…) een ‘piepklein’ jachtpaviljoen, met minsten twintig kamers.” (70)
- “Het zou een ‘van staatswege opgelegde’ verplichting moeten zijn een dagboek bij te houden of op een bepaalde leeftijd je memoires te schrijven, want het materiaal dat zich na drie of vier generaties opgehoopt zou hebben, zou van onschatbare waarde zijn: veel problemen van psychologische en geschiedkundige aard die de mensheid kwellen zouden daarmee opgelost kunnen worden.” (19–20)
- “Ik beschouw mijn kindertijd als een verloren paradijs.” (20)
- “´Ik kan beloven niets te zeggen dat niet waar is. Maar ik wil niet álles zeggen. Ik houd me het recht voor te liegen door dingen weg te laten. (…) Tenzij ik van gedachten verander.” (21)
De sirene (88–124)
- Kleurrijk, pakkend verhaal.
- “Zelfs ik, met mijn voor journalisten zo typerende gebrek aan culturele kennis, kende die naam goed.” (93)
De blinde katjes (126–148)
- Over het verwerven van het enorme grondbezit: “het was een epos van slinksheid geweest, van gewetenloosheid, van wetsovertredingen, van onvermurwbaarheid, van geluk ook, en van durf.” (132)
- Over eten: “... donna Laura verloor zich waar het de keuken betrof niet in subtiliteiten: ze liet gewoonlijk een tot de derde macht verheven Siciliaanse maaltijd opdienen, met een dermate groot aantal gangen en zo’n overvloed aan sausen dat het bijna iets moorddadigs had.” (138)
