Het aanwezige been
Arnon Grunberg
Verhalen
Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar
2025
302 blz.
Amusante, kleurrijke en goed geschreven bundel met 24 verhalen. Internationale oriëntatie, brede variatie aan thema’s en veel fraaie zinnen. “Verhalen over verleiding, verraad en verlies en de soms verregaande gevolgen daarvan.”
- O.a. over een aanhankelijke robot. (61–74)
- Over vluchtelingen (106–118; 119–136) en ongedocumenteerden (270–289).
- Over Trappenkunde (207–213)
- Eerste verzamelbundel van Grunberg sinds 2013.
- Enkele kleine slordigheden: o.a. goud iov goed (28); 2002 ipv 2022 (299).
Opmerkelijke passages
- Het aanwezige been (32–48)
- “Hij vond dat Maria vergeleken met Gudrun kapitalistisch pijpte, met lichte tegenzin, er kon ook nooit iets worden doorgeslikt want Maria had gevoelige darmen. Dat vooral vond Oldengarm kapitalistisch, een echte arbeider had geen gevoelige darmen. Een echte kameraad slikt alles door.” (53)
- “...herkenning kan ook een ongekend glijmiddel zijn.” (54)
- “... een waarlijk betekenisvol leven. Hoe zag dat er in godsnaam uit? Begon het betekenisvolle al bij het ontbijt?” (62)
- “Liefde is, had ze ergens gelezen, van de mankementen leren houden.” (72)
- “... je moest elkaar veel gunnen, daar kwam de liefde op neer volgens haar ...” (197)
- “Wat was liefde meer dan een diep en verraderlijk gevoel van afhankelijkheid?” (228)
- Lezing over geschiedenis in Hoogeveen. Boekhandelaar: “Hoogeveen, dat is geen corvee meer, maar zelfkastijding.” (83)
- “De wetenschapper is verworden tot fondsenwerver.” (84)
- “Vluchtelingen bestonden niet meer. Dat woord was op een gegeven moment – terecht, vermoedelijk – als stigmatiserend herkend en afgeschaft. Er waren nu alleen nog maar toeristen.” (146)
- “...maar ‘s avonds kroop hij bij haar in haar eenpersoonsbed. Hun liefde was groot genoeg om ruimte te compenseren.” (148)
- “Hoe meer mensen over zichzelf spreken, hoe minder ze weten waar ze het over hebben. Dat is een rare opmerking voor iemand die zijn taak als schrijver altijd heeft opgevat als de ander in kaart brengen. In het diepst van mijn gedachten ben ik een geograaf van andermans ziel.” (162)
- “De romankunst is de verentooi van de machtelozen.” (165)
- “... de wanhoop is mijn kameraad... ‘Als mijn man en ik op zomeravonden op de bank zitten en de geluiden van de stad zich vermengen met die van de airco, dan is de liefde niet te onderscheiden van de wanhoop, dan zijn zij één, zacht en stil en volstrekt vanzelfsprekend, alsof ze altijd al één zijn geweest. Alsof de wanhoop de natuurlijke eindbestemming is van alle liefde.’” (217)
- “Tussen de katten heeft ze het gevoel dat ze spijbelt van het leven.” (245)
- “Haar identiteit is ondanks alles geleidelijk aan gevormd door haar verplichtingen. Hoe word je iemand die je niet bent? (249)
- “Bram is een goede vader, maar als echtgenoot is hij wat afwezig.” (252)
