Ik hoor dat je in Nederland bent...
Daria Lysenko
Oekraïns / Nederlands
Voorwoord door Lisa Weeda
Vertaald door Arie van der Ent
[Rotterdam:] Woord in blik
2025
119 blz.
Mooie, aansprekende tweetalige bundel met glasheldere, toegankelijke, chronologisch geordende gedichten, 2022–2025.
- Lysenko woont drie jaar in Nederland.
- “Daria Lysenko vecht zich met haar poëzie Nederland binnen, om zich door de bundel heen steeds meer vast te zetten in het landschap dat haar net na het begin van de Russische invasie probeert te verwelkomen met Hollandse botte onhandigheid. (...) De droge humor die zich in de scherpe regels van Daria verstopt, slaat je eloquent tegen de vlakte.” (Voorwoord van Lisa Weeda, 9)
“Hoeveel herinneringen passen er in één woord
en hoeveel van je voorbije leven... (...)
Ik weet hoeveel zwijgen er in je woorden schuilt,
hoeveel je van alles achterliet.” (17)
- Scheveningen (24–27)
“...met grote stappen meet de jongen
de eindeloze kust van Scheveningen –
hij lacht en haast zich nergens heen.” (25)
Mensen (34–35)
“Hollanders lijken het altijd warm te hebben,
neem nu vandaag, op de koudste dag van het jaar,
lopen ze op blote voeten
langs mijn raam” (35)
Fazanten (72–73)
“Nederlanders halen grond uit water,
niet omgekeerd” (73)
Anders (74–75)
- Over de prachtigste beroepen in land van herkomst en nu in Nederland.
Nieuw zijn. (78–79)
“Nieuw zijn in een land
dat is zoiets als nieuw zijn in een klas,
telkens weer je naam herhalen,
om de haverklap over je leven vertellen” (79)
Sprookje (80–83)
- Over leven in een koninkrijk dat lager ligt dan het Water. (81)
Muizenvallen (84–85)
- Over vluchtelingen.
Vrienden. (88–89)
- Vluchten en zwijgen over diepst verstopte emoties
Paraplu (94–95)
- Over vooroordelen over vluchtelingen.
“We stand with rain” (98–99)
- Ieder jaar minder Oekraïense vlaggen in Den Haag.
Bijna autochtoon (100–101)
Status (102–103)
Tuimelkruid (106–107)
“Mijn vrienden zeggen dat ze thuis vreemden zijn geworden
en in Nederland vreemden zijn gebleven”
Kerstlied (108–109)
“Op de straten van Nederland is alleen dat wat er is –
brandschone straten zonder herinneringen” (109)
Metamorfosen (114–115)
Over Oekraïeners in Europa.
Louter aan de oorlog (118–119)
“In Nederland is poëzie niet zo hoorbaar,
Nederlandse poëzie – daar zit tegenwoordig vaak geen leven in,
in Oekraïne is dat wel anders...” (119)
Lees ook:
Leesimpressie: Vrouwen die oorlog zien door Victoria Amelina
