De man die achteromkeek, verhalen uit Gaza
Amer Almassri
Voorwoord door Ingrid Rollema
Vertaald uit Arabisch door Djûke Poppinga
Amsterdam: Uitgeverij Jurgen Maas
2025
123 blz.
Bundel met acht veelal lichtvoetige verhalen. In de meeste verhalen zijn strijd, repressie en leed vooral indirect aanwezig.
- Informatie over het in de zomer 2023 gestarte project “Stemmen uit Gaza” en over schrijvers uit Gaza is samengevat in het voorwoord “Schoonheid als daad van verzet”. (9–15)
Opmerkelijke passages
- “De raket trof het huis met twee verdiepingen en veranderde het in een hoop herinneringen en bloed.” (19)
- “Waarom heeft God ons geschapen, Sjamsa. Om duizend keer levend te sterven? Ik ben duizend doden gestorven, maar ik ben nog steeds niet dood, Sjamsa.” (27)
- “Ze maakte een verlegen indruk en keek de andere kant op, wachtend tot ik haar rug zou aanraken die een barrière vormde tussen haar mond en mijn verlangen.” (39)
- “Het leven, mijn dochter, is geven. Het is niet wachten tot je kunt nemen.” (54)
- “Haar stem klinkt als een melancholieke, eenzame fluit, die wordt overstemd door het geluid van een guitaar.” (54)
- “De zon scheen door het raampje dat ooit had uitgekeken op rivieren, woestijnvlakten en steden.” (69)
- Mijn vader “hield van zijn land, zoals hij had gehouden van mijn moeder. Het land was tegelijk zijn moeder en zijn vrouw.” (70)
- De net geboren Reem “lag tussen mij en haar moeder, die nog herstellende was, in ons bed. Met haar bruine ogen en haar kastanjekleurige haar, dat ze van haar moeder had geërfd, leek ze precies op een kleine engel die nog moet leren vliegen.” (72)
- “Ze droeg twee grote vlinders in haar oren. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik vlinders zag rondvliegen. De vlinders in mijn land vliegen niet. Bij ons is vliegen voorbehouden aan drones, F16-raketten en aan de angst.” (106)
- De man die achteromkeek (110–120): Vóór, bij, na, in, na de Middellandse Zee. “Een jongen van achttien die verliefd wordt op de Middellandse Zee. (...) Mettertijd werd de zee zijn trouwste vriendin. Hij had door de jaren heen niet veel woorden tegen haar gezegd, maar nu vertelde hij haar het onvoorstelbare.” (115).
- “Hij had een trouwe vriendin aan de zee, die naar hem luisterde en hem troostte met haar gemurmel, haar zoute geur en haar lichtjes, die uit de verte naar zijn tranen zwaaiden.” (116)
Lees ook:
Leesimpressie: Vandaag was weer erger dan gisteren door Salih El Saddy
Leesimpressie: De sleutels van het huis, een dagboek uit Gaza door Sami Al-Ajrami en Anna Lombardi
