Geen vaarwel vandaag
Daan Heerma van Voss
Roman
Amsterdam / Antwerpen: Uitgeverij Atlas Contact
Oktober 2023
377 blz.
Uitzonderlijke en veelomvattende roman over Oskar van Bohemen die zeer plotseling op Schiphol overlijdt en zijn nabestaanden die worstelen met hun herinneringen en veelal ook met zichzelf en elkaar.
- Bijzonder goed geschreven en aangrijpend familieportret.
- “Voor mijn vader, die ik zo lang mogelijk wil blijven missen”.
Opmerkelijke passages
- “Hij houdt van zijn kinderen, zeker, op zijn manier. Op schouderklopjes hoeven ze niet te rekenen. Liefde vloeit altijd via een omweg.” (15)
- “Hoe moet je zorgen voor iemand die er niet meer is?” (54)
- “Ze was geen geliefde meer, eerder een aggregaat van momenten, veel dierbare, samen doorleefde momenten waarvan hij geen afscheid durfde te nemen. Dit was geen liefde meer. Het was heimwee waar hij een voorschot op had genomen.” (60)
- “De dood is geen flits aan het einde van de rit, het is een structuur die verweven is met ons hele bestaan, van begin tot eind, niet de punt waarmee de kronkellijn eindigt maar de kronkel die de lijn maakt.” (81)
- “Liever deed ze het in één keer goed, met de juiste man, op de juiste manier, met iemand die niet kon vervelen, omdat ze hem niet helemaal begreep.” (99)
- “De kinderen waren op school, Oskar was aan het werk en Elise stommelde door het huis, overal zocht ze tekenen, de huisraad zei dat ze moest blijven, de vogels zeiden dat ze moest scheiden, het duistere wolkendek hield zich afzijdig.” (123–124)
- “Zolang hij zijn herinneringen niet opschreef en aan niemand toevertrouwde, bleven ze van hem. Op die manier kon niemand ooit beweren dat hij overdreef of nog erger, dat hij loog. Hij beschermde de waarheid door haar niet uit te spreken.” (183)
- “... praten over onze identiteit alsof het een geheel is, in plaats van iets wat uit duizend deeltjes bestaat, waarvan we de meeste nooit zullen zien of begrijpen.” (205)
- “Het schrijven was ooit begonnen met lezen, ze voel samen met wat ze las.” (205)
- “Ze heeft altijd moeite gehad met die term, inspiratie, van het Latijnse inblazen. Alsof ze werd ingeblazen door iets of iemand, door een geest of een muze, alsof ze een veredeld mondstuk was. Het was precies het tegenovergestelde, schrijven was de muze temmen, schrijven was terugblazen.” (240)
- “Er was zoveel te zeggen dat ze zweeg.” (243)
- “... bewegen naar de banen van de Hollandse beschaving: koffie, koekjes, keuvelen.” (300)
- “Elk gezin is normaal als je erin opgroeit, geen enkel gezin is normaal als je er op terugkijkt.” (345)
- “Misschien is dat wat ouder worden is: het zien wegvallen van flinterdunne tussenschotten die je ooit voor draagmuren hield.” (357)
- “Daarom gebruik ik geen afscheidswoorden, geen liefs, geen omhelzing. We zeggen geen vaarwel vandaag.” (364)
Lees ook:
Leesimpressie: Het liefdespaar van de eeuw door Julia Schoch
