Intermezzo
Sally Rooney
Roman
Oorspronkelijke titel: Intermezzo (2024)
Vertaald door Gerda Baardman en Jan de Nijs
Amsterdam: Ambo / Anthos
2024
430 blz.
Pakkende roman over familieverhoudingen en relatiepatronen, met hoofdrollen voor twee nogal verschillende broers: Peter, advocaat in Dublin, dertiger en Ivan, professioneel tweeëntwintigjarige schaker.
- Zij worden geconfronteerd met de dood van hun vader.
- Over verlangen, liefde en rouw.
- Kunnen verschillen in relaties overbrugd worden? Verschillen in leeftijd, klasse, afkomst? Bondige stijl. Veel korte sprekende zinnetjes.
Opmerkelijke passages
- “Iemand geld geven kan ook een vorm van uitbuiting zijn, net als geld van iemand aannemen. Geld is hoe dan ook een substantie die uitbuiting in de hand lijkt te werken, in elke relatie die ermee in aanraking komt, van welke aard dan ook. Het smeert de radertjes van alle menselijke interactie met uitbuiting.” (68)
- “Wat is hij altijd goed en schijnbaar probleemloos in staat geweest er zulke tegenstrijdige overtuigingen en gevoelens op na te houden. De bedrieglijke trouwe minnaar, de cynische idealist, de biddende atheïst. Alles levensgevaarlijk door elkaar gemengd, alle grenzen overschrijdend, niets op zijn plaats.” (281)
- “Spelen redelijke argumenten überhaupt een rol in de liefde, het huwelijk en intieme aangelegenheden?” (288)
- “Zijn liefde voor haar is vergiftigd, denkt hij. Met schuldgevoel, schaamte.” (300)
- “De ene filosofie afzetten tegen de andere. Rijpheid versus jeugd. Ja, soberheid versus decadentie, intellect versus wellust, zo kan hij nog wel even doorgaan. Hij kan beter specificeren. Aan de ene kant de liefde van zijn leven, zijn hoge principes, zijn geweten, zijn ingewikkelde gevoelens voor haar (…) Aan de andere kant zijn gevangene, zijn kwelgeest, aan wie hij god weet hoeveel geld, sieraden en geschenken heeft gegeven en die wel van een beetje ruig houdt, hem met duivels plezier bij elke stap te slim af is geweest en op wie hij zwak, onderworpen verliefd is.” (302)
- “Heel snel en schijnbaar zonder logische samenhang volgen de gedachten elkaar nu op in Ivans hoofd: herinneringen aan gevoelens of gevoelens bij herinneringen. Met andere woorden: niets werkelijks. (…) Gevoelens, herinneringen, ideeën en dromen vallen buiten het domein van de objectieve werkelijkheid, dat perfecte, op zichzelf staande domein met alles wat echt is erin, als in een sneeuwglobe.” (367)
