De bewaring
Yael van der Wouden
Oorspronkelijke titel: The Safekeep (2024)
Vertaald door Fannah Palmer en Roos van de Wardt
Z.pl.: Uitgeverij Chaos (Das Mag)
April 2024
304 blz
Een intense, intrigerende en ingenieuze roman over de doorwerking van de oorlog. Liefdesrelaties, familiepatronen en oorlogservaringen zijn nauw verweven.
- Bijzonder goed geschreven.
- Veel kernachtige zinnen en overtuigende typeringen en beelden.
- Het dankwoord (301–304) eindigt met: “Huisbaas, bedankt dat je er zó lang over hebt gedaan om de lekkage te repareren dat er een paddenstoel uit mijn vensterbank begon te groeien – wat een bron van inspiratie.” (304)
Opmerkelijke passages
- “Ze was mooi zoals mannen vonden dat vrouwen mooi hoorden te zijn.” (18)
- “Isabel hulde zich in bijtende zwijgzaamheid.” (20)
- “Eenmaal terug bood het huis een opgelucht welkom.” (28)
- “Isabel wilde woorden onthoren, net zoals ze haar zicht soms wazig maakte als ze ergens naar keek – besloot het niet helemaal scherp te zien, besloot zich ervan los te maken.” (107)
- “Opwinding, wanneer die zich voordeed, was een ongemak – een ontwrichting van haar routine, een ongewenste afleiding. Opwinding was een zware deken die haar 's nachts plette, voelde als honing die in haar longen droop.” (137)
- Over Sebastiaan, geboren in Algerije: “het bruine kind dat ze uit alle macht voor wit wilden laten doorgaan.” (142)
- “(…) de avond haalde hen langzaam in, het bleef regenen, het restaurant liep vol.” (143)
- “De weltrustens gingen verloren in alle vermoeidheid en opwinding, en toen deden ze de deur dicht.” (146)
- “Haar hoofd gonsde, voelde als een gevulde leegte, en haar lijf was gevoelig en aanwezig. De schaamte lag op de loer, net buiten bereik.” (174)
- “Vlak voordat Isabel in slaap viel, dwaalde haar vergeten inventaris langs de randen van haar gedachten: dat strak opgevouwen stukje papier dat nog in de zak van haar rok zat, de spullen op die lijst, de dierbare spullen en de plekken waar ze thuishoorden. En toen ging ze plat. Viel ze in één keer in een diepe slaap.” (179)
- “25 december 1960. Overal kleine Jezusjes. Zolang ze van hout zijn, zijn Joden bij iedereen welkom.” (230)
- “Mama heeft me een keer verteld dat zij en de andere Nederlanders de laatsten waren die de kampen verlieten. (...) Nederland had niemand gestuurd om hun Joden terug te halen.” (237)
- Over de bewaring van goederen in oorlogstijd (263–264).
Lees ook:
Leesimpressie: Het liefdespaar van de eeuw door Julia Schoch
Leesimpressie: Schoonheid op aarde door Charles Ferdinand Ramuz
