Mijn langste boektournee
Oksana Zaboezjko
Essay
Oorspronkelijke titel: Najdovshe Vidriadzhennia (2022)
Vertaald en nawoord: Tobias Wals
Amsterdam: Cossee
November 2022
156 blz.
Zeer betrokken mix van persoonlijke ervaringen en historische beschouwingen waarbij niets heel blijft van het Rusland van Poetin. De nogal springerige stijl en de wat moeizame vertaling bevorderen de toegankelijkheid van het boek niet. De tekst lijkt in mindere mate bedoeld voor buitenstaanders, lezers buiten de strijdende partijen.
- “Alle gesprekken die niet uitgaan van het feit dat Rusland een terroristenstaat is, en zijn president een seriemoordenaar, beschouw ik als achterhaald en volkomen zinloos.” (143)
- Over russisten (78), rigorisme (79), de laatste gefaalde hervormer (118), de imperiale elite (118), gigantisme (119), antroponymie (124), volksdom (134).
Opmerkelijke passages
- De schrijfster vliegt vanuit Kyiv voor een boeklancering naar Warschau op de dag voor de Russische inval, die haar volledig overrompelt. Zij blijft in Polen, waar meer dan drie miljoen Oekraïense vluchtelingen worden opgevangen. “Er is geen land op aarde dat ons beter begrijpt: in de spiegel van onze oorlog herkennen de Polen zichzelf.” (21–22).
- De “Russisch-Oekraïense Oorlog” is een al te lokale aanduiding. “Ik spreek van de Derde Wereldoorlog.” (24)
- “Het doel van koloniaal onderwijs, zoals het in de USSR werd gegeven, is dat de inheemsen de cultuur van de metropool beter kennen dan hun eigen cultuur, met als gevolg dat ‘hoogopgeleid’ in de Oekraïne nog altijd niet gelijkstaat aan ‘onderlegd in de eigen cultuur of geschiedenis’.” (36)
- “Dat is waarom we alle recente pogingen van het Kremlin om Oekraïne te liquideren hebben weten te dwarsbomen: omdat deze hoogste vorm van macht – een gemeenschap verenigd door liefde – in het repertoire ban het vernieuwde geheime-dienstimperium domweg niet voorkomt, (...) wat een stuk ernstiger is dan Poetins weigering in het bestaan van Oekraïne te geloven.” (59)
- Volgends Poolse minister van Buitenlandse Zaken had Poetin Polen, Roemenië en Hongarije aangeboden Oekraïne in vieren te delen. Alleen Orbán reageerde positief. (68)
- De Russen zijn in werkelijkheid geen volk, maar een gevangenis der volkeren (Astolphe de Custine). (120)
- “Oekraïne daarentegen heeft wél een geschiedenis.” (122)
- “‘Al Poetins uitlatingen over het onderwerp Oekraïne zijn in wezen uitingen van afgunst’; verwijzingen naar voorgangers Boelgakov en Brodsky. (125)
- “Van 1847 tot 1991 verkeerde Oekraïne in een staat van permanent verzet.” (131)
- “Dat is de kern van deze oorlog: het verkalkte brein van een dode die niet meer in staat is zich verder te ontwikkelen, dat snakt naar de eigen jeugd.” (132)
